เรื่องราววุ่นๆของนายทหารหญิง

หายปายนานนนน...อีกแว้ววววว.....

เจ้านายส่งไปสัมมนา........ที่ขอนแก่น.....

ก็เลยกลับบ้านก่อน...ฮิฮิ...

วันศุกร์จึงออกจากอุตรดิตถ์มุ่งหน้าพิษณุโลกเพื่อต่อรถไปยังเลย.....

ต้องขออภัย ผู้ใช้รถใช้ถนนชาวพิษณุโลกในวันที่ 21 ส.ค.52 เวลา12.05-12.12 น.

เนื่องด้วยข้าพเจ้าทหารฉี.... มาถึงพิษณุโลกตอน 12.05 น.

แต่รถเที่ยวเช้าที่มุ่งหน้ายังเลย ออกไปแล้วในเวลา 12.00 น.

เที่ยวต่อไปต้องรอหกโมงเย็น

ทหารฉีก็เลยต้องพึ่งบริการพี่วิน(มอร์ไซค์) บริเวณ บขส.

พี่วินเข้ามาถามด้วยความห่วงใยว่าเหตุการณ์และความต้องการของทหารฉีเป็นเช่นไร...

ทหารฉีได้รับข้อเสนอมาว่า พี่วินจะโทรแจ้งคนขับรถให้จอดรอก่อน

แล้วจะขับมอไซค์ไปส่ง.....

ทหารฉีเหมือนเห็นสวรรค์มาโปรดหรือนรกมารอรับ......

ก็เลยตอบตกลง....

พี่วินถอดเสื้อวินพร้อมทั้งโทรแจ้งคนขับรถเป้าหมาย...

พี่วิน : น้องไม่ต้องเกร็งนะ ถนนแถวนี้พี่ชำนาญ น้องไม่ต้องกลัว

ทหารฉี : ค่ะ (แต่ยังสงสัยว่ามันยังไงๆอยู่)

พี่วินขับรถด้วยความเร็วระดับเฟอร์มูล่าวัน...

ฝ่าไฟแดงกลางเมืองพิษณุโลก 3 ไฟแดง

ขับย้อนศร ณ แยกอินโดจีนเพื่อไม่ต้องติดไฟแดง...

ตัดหน้ารถสิบล้ออีกสามคันที่กำลังวิ่งมาด้วยความเร็วสูง...

ทหารฉีไม่ได้กลัวอะไรหรอก...

แต่ทำไม่ถึงน้ำตาซึมก็ไม่รู้...

ที่สำคัญ....

รถมันเร็วซะจนน้ำตาที่ซึมมันโดนปัดไปอยู่ข้างหู...เหอะๆ...

แถมผมของทหารฉีมันลู่ลมซะจนหวีไม่ลง ...

รูขุมขนที่หหน้าก็หุบซะหน้าชาไปหมดแล้ว ...

ผ่านไป 7 นาที.... แทนที่จะเป็น 20 นาทีตามมารฐานสากล

ราคาแห่งชีวิดของทหารฉีอยู่ที่...

150 บาท....

ทหารฉีเกือบไปแล้ววว.....

ส่วนเรื่องสัมมนา..ที่เป็นจุดประสงค์ในตอนต้นนั้น...

ช่างมันเต๊อะ....

ไม่ขอกล่าวถึง...

รอดกลับมาก็บุญแล้ว..... สาธุ.....